डि.बि.पराजुली
यो शहरलाई हरेक मानिसहरुले अवसर ,सम्भावनाको शहरको रूपमा देखेर यहाँ प्रवेश गरेका हुन्छन् ।
कोहि योजनाबद्ध प्रवेश गरेका हुन्छन् भने कोहि भाग्य भरोसामा यहाँ प्रवेश गरेका हुन्छन् ।
त्यस्तै एउटा रहर बोकेर शहर पसेका मध्य त्रीपक्षिय रोचक कहानी लेख्ने प्रयास गरेको छु । यो कपोकल्पित कहानी चैं होईन, सत्य र खोजको आधारमा तयार पारिएको सामाग्री हो ।
मेरो खोज काठमाडौंको गोंगबु चोक देखि बालाजु चोक सम्म र त्यसका आसपास क्षेत्रमा भएको हो । त्यस क्षेत्रमा रहेका हजारौं चिया पसल देखि रक्सि भट्टी हरुको व्यापार गर्ने आ—आफ्नै तरिकाहरु रहेछन् । त्यो मध्यको रोचक तरिका भनेको फुपुको पसलमा ,मामा ग्राहक अनि जवानीको व्यापार हो ।
९नाम परिवर्तन गरिएकी० सुन्तली एउटा गाउँ मा जन्मिएकी साधारण केटी ९ कक्षा पढ्दा पढ्दै त्यही गाउँको आफू भन्दा अलि बढी उमेर भएको केटा संग भागेर बिबाह गर्छे । बिबाह गरेको ३—४ बर्षमै २ वटा बच्चाको आमा बनिसकेकी हुन्छे ।
शुरु शुरुमा निकै माया गर्ने श्रीमान बच्चा जन्माएपछी उसलाई बिस्तारै वास्ता गर्न छोड्छ । उमेरै नपुगी बच्चा जन्माएकी उसलाई बिस्तारै जवानिले छोएको हुन्छ तर उसको श्रीमान त्यतिबेला सम्म उ संग तृप्त भई सकेको हुन्छ । त्यति मात्र होईन उसको श्रीमानलाई पारिवारिक भार समेत थपिएको हुन्छ ।
आफ्नै खुसीले बिबाह गरेको हुनाले दुवै जनाले पारिवारिक सपोर्ट राम्रो संग पाएका हुदैनन् । यसको असर त्यो श्रीमानमा प्रत्यक्ष परेको हुन्छ ।
यी संपुर्ण बोझलाई थाम्न उसले बिदेश जाने मनसाय बनाउँछ । यता भर्खर भर्खर जवानिको रस पसेकी सुन्तली लाई भने आफ्नो श्रीमान लाई बिदेश पठाउने पटक्कै रहर हुदैन ।
घरको प्रेसर र व्यबहार चलाउन त्यो केटा संग बिदेश जानू बाहेकको अन्य बिकल्प पनि हुदैन । गाउँमा ऋण खोजेर केटो अरब जान्छ ।
यहाँ भनेजती तलब र भनेजस्तो काम त्यहाँ नपाए पछि केटोले घरमा पैसा पठाउन सक्दैन । ऋण दिने मान्छे दिनहुँ जसो घरमा आएर कच कच गर्न थाल्छ । यसरी मान्छे दिनहुँ घरमा आउन थालेपछि सासू ससुरा र बुहारी बिच मनमुटाव र भनाभन सुरु हुन्छ । सासुले मेरो छोरालाई बिगार्ने तँ होस भन्दै सुन्तलीलाई तथानाम गाली गलौज गर्छिन ससुराले त्यसलाई सपोर्ट गरि रहन्छन् ।
अति भएपछि सुन्तली त्यो घरमा बस्न नसक्ने अवस्थामा पुग्छिन् । सुन्तलीले यो सबै कुरा आफ्नो श्रीमान लाई भन्छिन् तर केटो आफ्ना बुबा आमाको बिरुद्धमा जान सक्दैन । बरु श्रीमती लाई तँलाई जे मन लाग्छ गर भन्छ ।
सुन्तली गम्भीर भएर सोच्न बाध्य हुन्छिन् । छोरिमान्छेले अन्तिममा सम्झने भनेको माईतीनै हो । सुन्तलीले पनि माईतीमा फोन गरेर सबै कुरा आमालाई भन्छिन् । आमाले बालाई भन्छिन् ,रोगले थलिएका बालाई आफ्नो सन्तान प्रतिको करुणा भाव किन मर्थ्यो र जे भएनी होस् भनेर घरमा बोलाउन सहमति दिन्छन् ।
अन्ततः सुन्तली अलि अलि आफ्नो लुगा फाटो बोकेर २ वटा बच्चालाई च्यापेर आफ्नो माईती पुग्छिन् ।
माईतीमा पाएको आमाको प्यार र बुबाको स्नेहले सुन्तली लाई केही राहत महसुस हुन्छ तर त्यो लामो समय टिक्न सक्दैन ।
उता बिदेश रहेको श्रीमानलाई सासू ससुराले भए नभएको कुरा लागाउन भ्याएका हुन्छन् । त्यस पछि त कहिलेकाही यसो फोन गरेर बच्चाहरुको हाल खबर सोध्ने श्रीमान बोल्नै छोढ्छन्।
बिदेशबाट आउने अलिअलि पैसा पनि नाअएपछी सुन्तलीलाई २ जना बच्चालाई पढाउन र हुर्काउन सारै कठिन हुन्छ ।
माईती बस्दै गर्दा सुन्तलीले फेसवुक र टिकटक मार्फत ९नाम परिवर्तित० माया भन्ने केटिलाई साथी बनाएर कुराकानी गर्न थालेकी हुन्छिन् ।
कुराकानिकै क्रममा मायाले आफू फुपुको अफिसमा काम गर्ने गरेको र राम्रै कमाई हुने बताउँछिन् ।
निकै अफ्ठ्यारो अवस्थामा,रहेकी सुन्तलीले मायालाई आफुलाई पनि जागिर खोजिदिन आग्रह गर्छिन्।
मायाले सुन्तली लाई काठमाडौं आउनु म काम मिलाउछु भनेर आश्वासन दिन्छिन् ।
सुन्तली आत्तिएकी हुन्छिन् , के काम कसो काम केही नसोची र केही नसोधी २ वटा बच्चा आमालाई हेर्ने जिम्मा लागएर यो सपनाको शहरमा सम्भावनाको खोजी गर्दै हरेक चुनौतीपूर्ण समयको सामना गर्न तयार भएर नाईट गाडीको टिकट काटेर काठमाडौं आईपुग्छिन् ।
काठमाडौंमा सुन्तली र मायाको भेट हुन्छ । केही बर्ष देखि यहीँ बसेर भुक्तभोगी भएकी मायाले सुन्तली क मनोभावना अध्ययन गर्न खासै समय नै लागेन ।
काठमाडौं आएको भोलिपल्ट बाटै सुन्तली काममा लागिहाली । पहिलो कुरा त सुन्तली लाई यहाँ खाने बस्ने व्यबस्था मिलाउनु थियो । त्यो मायाले मिलाएकी थिईन्, त्यही भएर सेवा सुबिधा र तलब बारे केही कुरा नै नगरी सुन्तली फुपुको पसलमा जान थालीन्।
काम सजिलो थियो , फुपुको पसलमा आउने ग्राहक हरु संग बसेर खाजा ,रक्सी ,हुक्का खानु पर्ने ।
माया बाठी थिई केटिहरु लाई शुरु शुरुमा नयाँ नयाँ कसरी कामामा पोख्त बनाउने उसलाई राम्रो संग थाहा थियो ।
सुन्तली शोझी थिईन्, कुनै ग्राहकले सुन्तली लाई अलि खराव नियत ले व्यबहार गर्न खोज्दा मायाले तुरुन्तै प्रतिकार गरझै ररेर कभर गरि हाल्थी किनकी उसले सुन्तली को बिश्वास जित्नु थियो ।
सुन्तलीले पनि यो बिरानो शहरमा माया लाई भेट्टाउँदा भगवान भेट्टाए झैं सोचेकी थिईन् । मायाले पनि आफ्नै परिवारको सदस्य झैं सुन्तलीलाई माया गरेझैं गर्थीन् । घरमा बच्चालाई के कस्तो छ भनेर सोध्ने , अलि अलि खर्चहरु पठाईदिने गर्थिन्। माया र सुन्तली बीचमा प्रगाढ सम्बन्ध बिस्तार भएको थियो ।
सुन्तली दंग थिई , खान पनि पाईने पैसा पनि पाईने । ग्राहक संग बसेर खाएको खानेकुरा हरुको कमिसन फुपुले बेलुका घरजाने बेलामा हिसाब गरेर दिन्थिन् ।
नियमित ५०० देखि १००० सम्म कमाई हुन्थ्यो । त्यहि पैसा जम्मा गरेर सुन्तलीले माईतमा रहेको आफ्नो बच्चाहरूलाई हेरचाह गर्न सकेकी थिइन् ।
बेलुका प्राय कोठामा सुन्तली एक्लै हुन्थिन् , माया कहिले कस्को बर्थडे भनेर कैले के बहाना बनाएर बाहिर निस्कन्थिन् । यो बिषयमा सुन्तली ले निकै गम्भीर भएर सोच्थिन् तर कुरा गर्न डराउँथिन् । किनकी उनी मायाकै कोठामा बसेकी थिईन् ।
बिस्तारै समय बित्दै गयो । फुपुको पसलमा आउने ग्राहक हरु सुन्तलीको सामाजिक संजालमा जोडिन थाले ।
बिस्तारै सुन्तली सामाजिक सन्जाल मार्फत फुपुको पसलको स्टाफ हो भनेर चिनिन थालिन् । म्यासेन्जर , वाट्सएप ,भाईवरमा विभिन्न प्रकारका प्रस्तावहरू आउन थाले ,उसले यो कुरा मायालाई भनी ,मायाले यो लाईन यस्तै हो वास्ता गर्नु हुन्न भनेर टारिदिन्थीन्।
जवानीको मस्त अवस्थामा रहेकी सुन्तली अब आफ्नो लाईनमा आउन तयार भएको मायाले बुझेकी थिईन् तर प्रयोग गर्ने समय पाईरहेकी थिईनन् ।
एक दिन अचानक सुन्तलीको माईती बाट बच्चा बिरामी भएको खबर आउँछ । तुरुन्तै पैसा पठाउनु पर्ने हुन्छ , सुन्तलीले यो कुरा फूपू र मायालाई भन्छिन् । उनिहरुले आफुसंग पनि पैसा नभएको बताउँछन् । सुन्तली आत्तिन्छिन् । एउटा कुनामा बसेर रुन थाल्छिन् ।
समय यहिहो यसलाई कन्भिन्स गर्न सकिन्छ भनेर माया सुन्तली को नजिक गएर सम्झाउन थाल्छिन् ।
हेर अहिले पसलमा खासै व्यापार पनि छैन पुरै मन्दी छ । हामी संग पैसा अलिकति पनि छैन । तिमी मान्छ्यौ भने पैसाको व्यवस्था गर्ने केही उपाय लगाउन सक्छु ।
सुन्तली आफ्नो बच्चा बचाउन जस्तो काम गर्न पनि तयार भए पछि मायाले एउटा नम्बरमा फोनमा लगाउछिन् र भन्छिन् मामा सुन्तली तपाईंको कुरा मान्न तयार भई कति बेला आउनुहुन्छ यता रु
मामाले १ घण्टामा आईपुग्ने कुरा गर्छन । मायाले भन्छे पुरै १० हो नि फेरि , पैसा चैं हाल्दिहाल्नुस् त म क्युआर पठाउँछु।
मामाले उता बाट हस् भन्छन् । मायाको मोबाईल मा ट्वाङ्ङ घण्टी बज्छ ।
मायाले सुन्तलीलाई भन्छिन् ,ल रेडि भएर बस मामा आउँदै हुनुहुन्छ , जानू पर्छ अँ साँची मामाले तिमिलाई ५ हजार दिनु भन्नू भएको छ कुन खातामा पठाउने हो मलाई क्युआर देउ त ।
सुन्तली केही राहत महसुस गरैझै गरेर क्युआर दिन्छिन् र भन्छिन् हे भगवान मेरो बच्चालाई केही नहोस् ।
मायाले सुन्तलीले दिएको क्युआर मा पैसा पठाईदिन्छिन् ।
बाहिर गाडिको हर्न बजेको सुनिन्छ ।
मायाले सुन्तली लाई निस्कने ईशारा गर्छिन् । दुई जना मामाको गाडिमा बसेर त्यहाँ बाट निस्कन्छन् ।
करिब तीन घण्टा पछाडि तिनै जना फुपुको पसलमा देखिन्छन् । थकित मुद्रामा सुन्तली , प्रसन्न मुद्रामा माया र फूपू अनि मिश्रित मुद्रामा मामा ।
मायाले फुपुलाई क्युआर माग्छिन् । फुपुको मोबाईल मा नोर्टिफिकेसन आउँछ ।
फुपू मुस्कुराउँदै भन्छिन् सुन्तली को नामको पहिलो कमाई ।
अब यसै गरि अगाडि बढ्छ फुपुको पसलमा मामा ग्राहक अनि धेरै जनाको जवानीको व्यपार ।
फुपुको पसलमा धेरै जना सुन्तलीहरु जन्मिए अनि सकिए पनि ।
